• AVW 66' v. FC RDC 3-2


    Toen ik bij de jongens van mijn tweede elftal had aangegeven dat ik het leuk vond om de wedstrijdverslagen op te schrijven na afloop van de potjes, leek dat de jongens super leuk. Het fijne aan een wedstrijdverslag schrijven vind ik namelijk voor mezelf: ik kan de frustratie, irritatie of soms de negatieve kanten van ons spel beschrijven, en daarmee van me af laten glijden. Vandaag vind ik het vooral fijn om het gevoel van trots van me af te schrijven. Als je met een stel gasten naar Westervoort rijdt, die gemiddeld een jaartje of 21 zijn. Waar twee jeugdspelers aan de selectie zijn toegevoegd, eentje daarvan in de basis start en ook scoort, dan kun je niet anders dan trots zijn. 80 minuten lang, heb ik genoten van de inzet, de beleving, de passie en de hartstocht van iedereen die op het veld stond. Vanuit de dug-out was de van een blessure terug gekomen Robin Wiltink zelfs druk aan het roepen en de ploeg vooruit aan het jagen. Het was een slagveld bij vlagen waarbij de jongens niets onder deden voor de mannen. Sterker nog, naarmate de wedstrijd vorderde werden de jongens frivoler, beter, sterker en voetballend de baas op het kunstgrasveld van AVW. 80 minuten lang heb ik genoten van alle aspecten van het spelletje. Als trainer heb ik bij momenten de regie op het veld neergelegd zodat ze daar wat van zouden leren, bij momenten ben ik als een bezetene tekeer gegaan als we druk moesten zetten, bij momenten heb ik geapplaudisseerd en twee maal heb ik mogen juichen met iedereen. Vooral de tweede keer kwam van diep. Het lijkt zo makkelijk, iedere dinsdag, donderdag op een trainingsveld een beetje aanklooien, op zaterdag 11 spelers het weiland insturen en hopen op een resultaat. Maar voor mij persoonlijk komt er zo veel meer bij kijken. Ik ben er veel mee bezig, lees er veel over, praat er veel over en probeer mezelf daar waar kan te ontwikkelen. Natuurlijk gaat dit altijd met vallen, opstaan en veel vaker fouten dan goede momenten. Ik probeer te leren van voorgaande momenten, of soms weer een zelfde fout te maken, omdat ik nou eenmaal ben wie ik ben. Wat ik wel wil meegeven is dat het veel energie kost, zo een zaterdag. Ik ben een trainer die mee leeft met zijn jongens, mee kopt als er een duel moet gewonnen worden, mee waait met het spel, nimmer in zijn vak staand. Het inschrijven in de tweede klasse had niet alleen te maken met het vertrouwen in ons elftal en de kwaliteiten daarin, het had ook te maken met de grote 'haat' die ik had gekregen voor club scheidsrechters. Zoals ik al eerder refereerde: het lijkt soms zo eenvoudig, die dinsdagen en donderdagen. Maar er gaat liefde, passie en energie in. Als je dan bij ieder uit duel moet vrezen voor een scheidsrechter die de thuis ploeg bevoordeeld in elke situatie, elk gevaarlijk moment kan affluiten voor iets, niets of gewoon omdat je dat fluitje in de handen hebt. Dan wil je daar van af als zich daar een mogelijkheid voor doet. Daarom wilde ik ook met onze ploeg naar de tweede klasse. En dat we er aan zouden moeten trekken, en geen enkele wedstrijd eenvoudig zou worden, dat wist ik op voorhand. Maar we zouden af zijn van de thuis scheidsrechters. Waar wij met zijn allen achter kwamen na 80 minuten voetballen, met een meer dan terechte voorsprong van 1-2, dat die wet ook in de tweede klasse jammer genoeg niet geldt. Een KNVB scheidsrechter was niet aangesteld, dus wederom een clubman. De beste man, deed het prima toen het nog gelijk opgaand was. Naarmate FC RDC beter werd, voor kwam, begon de beste man toch de regie naar zich toe te trekken. Natuurlijk moet ik het hebben over de 3-1 die wij allang hadden moeten maken, natuurlijk moet ik het hebben over dat wij de 2-2 te makkelijk tegen krijgen, maar het MAG NIET ZO ZIJN, dat als je duizenden kansen zou missen op de 3-1, het je eigen schuld is als je genaaid wordt door een scheidsrechter. Want dat gebeurde. Zuiver buitenspel, diep in blessure tijd werd keurig door grensrechter Jop geconstateerd en afgevlagd, echter wilde de leidsman gehuld in geel hier niets van weten. Juichend, met zijn allen ging AVW 66 de kleedkamers in. Teleurgesteld dropen mijn jongens af. En de reden waarom we hoger zijn gaan voetballen, was de reden waarom we vandaag weer wakker zijn geschud. Niet door een tegenstander die beter was, niet door weersomstandigheden, niet door eigen gemiste kansen. Nee. Wederom door een thuis scheidsrechter, die het belangrijker vind dat zijn thuisploeg wint, waar hij straks een biertje mee drinkt, dan dat die zelfde gasten verliezen van een ploeg die alle recht had op drie punten. Waar AVW misschien ook wat van had geleerd en zich in had ontwikkeld. Het doet soms zo ongelooflijk veel pijn om jongens stuk te zien zitten die je een warm hart toedraagt. En inmiddels ben ik van al mijn spelers, op mijn eigen gekke fanatieke Joegoslavische manier gaan houden. Dat je ze dan na afloop, zo moet zien. Doet pijn. Maar moet ik wel zeggen: TROTS. Ik ben vandaag meer dan trots, dat ik trainer ben van FC RDC 2. Met ziel en zaligheid gaan we weer verder. Het waren drie punten waar we recht op hadden, maar elkaar gaan vertrouwen, in elkaar gaan geloven en liefde met elkaar delen op die groene grasmat verkrijg je soms door gezamenlijk te verliezen.

    De trainer.